این مجسمه تصویریست از ایران، نه بهعنوان جغرافیا، بلکه بهعنوان پیکرهای که زخم خورده است. خطوط ناصاف، شکافها، و زبری چوب، نشانههایی از رنجاند؛ و کاشیهای آبی، یادگار زیبایی و هویتیست که همچنان باقیست. «بر پوست وطن، رد ستم است» بازتابیست از حافظهی جمعی زخمی، میان سنت و ستم.
