پیکرهای نشسته، نیمهخوابیده، با بدنی اغراقشده و شاخههایی که بهجای دست، از پشت تنیده شدهاند. زنجیری از پشت سرازیر شده، گویی وزنیست بر بدن یا نشانهای از نظارت. اثر تصویریست از انسانی که در تقاطع شرم و میل گرفتار است — نه آزاد، نه محکوم؛ نه مشتاق، نه منزوی. «میان شرم و میل» پرسشیست از مخاطب: آیا نگاه تو، او را ساخته یا شکسته؟ آیا پیکره اینگونه است، یا چنین دیده میشود؟
