تندیس حجیمی از چوب با مرکزیتی متورم و منقش – چون هستهی زمین – و زنجیرهایی فلزی که از بالا تا پایین اثر کشیده شدهاند، نمایانگر زمینیست که خود به عزاداری نشسته. «مرثیهی زمین» اثریست استعاری، فلسفی و عاطفی دربارهی اندوهی سیارهای؛ روایتی از زمینِ آگاه و زخمی، سوگوار انسانهایی که با رنج، جنگ، فقر و گسستهای اخلاقی، خاک و روحش را آزردهاند. زنجیرها نه ابزار سرکوب، بلکه نشانهای سوگاند، و این تودهی سنگین، دلیست که از درون میگرید.
