ترازو آویخته از شاخهای خمیده، کفههایی نابرابر، و بدنهای که بیشتر به طناب دار میماند تا ابزار قضاوت. «طنز عدالت» نمایشیست از عدالتی که در فرم باقی مانده و از معنا تهی شده. توازنی که هرگز برقرار نیست و انسانی که در این میدان، تنها یک سوژه است؛ به سخره گرفتهشده در بازی قدرت.
