مجسمهای بیچهره، اما پر از قدرت خشونتآمیز؛ ایستاده، خاموش، و در حال تماشای جهان. «سایهی ضحاک» بازتابیست از حضور مداوم و ریشهدار ظلم در تاریخ و فرهنگ. شاخههایی چون دشنه، تنهای چون فرمان، و زنجیرهایی که هنوز آزاد نشدهاند—این اثر، پرسشیست از تماشاگر: «تا کِی؟»
