اثر “در چنگ خود”نمادی از خودویرانگری و درگیری درونی انسان است؛ پیکرهای که بندهایش از خودش برخاسته و دوباره به خودش بازمیگردند. این زنجیرها نه تحمیلی بیرونی بلکه حلقههایی از اضطراب، تردید و باورهای مخرباند که فرد را در سیطرهی خودش نگه میدارند. اثری از مبارزهی روان با روان؛ از دستهایی که به جای نجات، گلو را میفشارند.
