پیکرهای خمیده با قامت انسانیـحیوانی، زخمی اما پیشرونده. سری مخروطیشکل و بدنی که از مهربانیاش، از نیکیاش، زخمی شده. زنجیرها به پایش بستهاند، اما ایستاده است، مقاوم، بیصدا. «بهای نیکی» ستایشیست برای آنهایی که در جهانی خشن، خوبی را ادامه دادند—و همین خوبی، بیشترین زخم را بر تنشان نشاند.
