پیکرهای ایستاده در اوج ترس، دستانی بالا رفته نه برای دفاع بلکه در واکنش به چیزی از درون. اثر لحظهای از رویارویی با خویشتن را نشان میدهد؛ آنجا که انسان نه از دیگری، بلکه از خودش میهراسد. «آینهی هراس» تبلور لحظهایست که درون تاریکتر از بیرون میشود و ترس، از دل خویش میجوشد.
