“یادگار تمنّا”ستایشیست از عشقی پابرجا که در دل رنج و سوختگی، هنوز با رنگ و گرما میدرخشد. فرم بالارونده و شعلهگونِ چوب، گویی دستیست که به نشانهی نیایش یا دلدادگی برخاسته و تسبیح رنگی، نماد پیوندیست که نه فراموش میشود و نه گسسته. این مجسمه، ردپای تمناییست که به حضور معشوق معنا میبخشد، و نشانهای از عشقی که حتی در سوختن، زیبایی میزاید.
