این مجسمه تجسمی چوبی از طمع بیمرز است — تنهای طبیعی که به هیأتی چنددست و چنددهان درآمده، گویی موجودیست در حال بلعیدنِ جهان. چشمهای سرخ و انشعابات تهاجمی، یادآور میل جمعی بشر به تسخیر، تصاحب و مصرف بیپایاناند. “گرسنگیِ هستی”تصویریست از مرزی محو بین زیست و وحشت، بین میل و هیولا.
