پیکرهای بلند، افراشته و بیشتاب، همچون پرندهای که نپریده است، اما بیپرواز هم نیست. آرامش درونیِ این اثر، شکلی از ایستادگی بینیاز است”فصل ناپریدن”روایت لحظهایست میان میل به پرواز و تصمیم به ماندن — دورهای از بلوغ خاموش و وقاری که از سکوت میآید.
