پیکرهای بیچشم، اما با دهانی باز و تاریک، که نه فریاد میکشد و نه خاموش است. زنجیرهایی به جای مو بر سرش نشستهاند — نمادی از اندیشهی دربند. «صامت مطلق» مجسمهایست دربارهی فریادی که در گلوی زمان دفن شده، بیآنکه شنیده شود. ترکیب چوب صیقلی با تاریکی درون و زنجیر بیرونی، نمادی از خشونت خاموش و ذهن مهارشده است.
