پیکرهای از چوب کهنه و ترکخورده با نقشهای از ایران در دل خود، و زنجیری که همچون سایهای از اسارت از بالا تا پایین آن کشیده شده است”خاکِ اسیر”تصویریست از رنجی تاریخی، از ملتی که زنده مانده، اما آزاد نمانده است. زنجیر بر خاک، استعارهایست از محدودیتهایی که نه از بیرون، که از درون جوامع بر تن سرزمین مینشیند.
