شرح اثر: پیکرهای ایستاده و کشیده که همچون شعلهای خاموش، در هوای تمنای رسیدن، آرام گرفته است. «به سوی تو» تجسمیست از لحظهای که انسان، بینیاز از کلام، تنها با وجودش، عشق را صدا میزند. چوب، در انحنایی نرم اما استوار، بهسوی بالا متمایل است—همچون نیایشی از ریشه تا رؤیا.
