دو پیکرهی انسانی، در حالتی از تنش و فروبستگی، درهم گره خوردهاند. نه به قصد همدلی، بلکه در وضعیتِ تقابل، باری بر دوش هم، و زنجیری میانشان، که نه تنها اتصال، بلکه اسارت را بازنمایی میکند.
فرمهای خمیده و استخوانوار، روایتگر بدنی فرسوده از فشار، خشونت و تکرار مداوم سلطهاند.
در این اثر، مفهوم «بقا» نه در همزیستی، که در تحمیل و له کردن دیگری تجسم یافته است.
«مرثیهای برای لهشدگان» سوگوارهایست برای انسانهایی که زیر پای میل قدرت، دیده نمیشوند—اما هنوز حضور دارند.
