شرح اثر: این مجسمه، تداعیگر خاطراتیست که در پس ذهن ماندهاند — گذشتهای دلانگیز که با گذر زمان رنگ باخته اما هنوز در شکل و فرم حضور دارد. پرندهای انتزاعی از دل چوب و سفال، در وضعیتی میان پرواز و سکون، یادها را چون نسیمی عبور میدهد.
این مجسمه چیزی بیش از یک شیء چوبی با فرم پرندهوار است؛ تصویریست از خاطراتی که بر بستر زمان پر کشیدهاند و در ذهن به شکلهایی مبهم اما شیرین باقی ماندهاند. ترکیب چوب طبیعی و قطعات شکستهی کاشی، استعارهایست از حافظهی انسانی — چیزی که همواره در حال فرسایش، ترکخوردگی، اما همچنان زنده است.
فرم مرکزی که شبیه پرندهای نیمهجان یا در حال سکون است، نه پرواز میکند و نه کاملاً فروافتاده؛ بلکه در نقطهای میان این دو معلق مانده — همانجایی که ذهن ما خاطرات را نگه میدارد: نه آنقدر زنده که بازگردند، نه آنقدر مرده که فراموش شوند.
اثر «یادها پر میزنند» آرام است، اما عمیق؛ لحنی از دلتنگی دارد، اما تلخ نیست. مثل مرور عکسهای قدیمی، لبخند به لب میآورد و قطرهای اندوه به دل میچکاند.
