پیکرهای کشیده و بیچهره بر سطحی از چوب خام ایستاده، گویی سایهای از گذشته است که هنوز بر امروز سنگینی میکند. اثر یادبودیست از خاطرات، ریشهها، و آنچه بوده و دیگر نیست – اما هنوز نگهبانی میشود. «یادبان» انسانیست که از گذشته خود نمیگذرد، یا شاید نمیتواند؛ بخشی از وجودش را وقف محافظت از آن کرده، هرچند آن حافظه، باریست که بر دوشش سنگینی میکند.
