شرح اثر: دو فرم چوبی نابرابر در ابعاد، اما ایستاده در احترام متقابل. نه یکی برتر است، نه دیگری فروتر. این اثر یادآور پذیرش دیگریست، همانگونه که هست — با نقصها، با تفاوتها، با انسانبودگی. مفهومی برخاسته از تجربهی زیستهی هنرمند؛ کسی که در طرد، در آسیب، و در رهایی از اعتیاد، به معنای همدلی واقعی رسیده است.
در نگاه اول، دو فرم چوبی را میبینیم که یکی بلندتر و ایستادهتر است، و دیگری خمیده، کوتاهتر. نه یکی سوار بر دیگریست، نه در رقابت با او. این اثر از تضاد نمیگوید، از تفاوت میگوید. و مهمتر از آن، از پذیرش تفاوت.
لایهی اول: رابطهی فرمها
فرمها در فضا چیدمانی متقابل دارند. مثل دو انسان که از دو جهان آمدهاند، اما در «ایستادن کنار یکدیگر» معنا پیدا کردهاند. هرکدام نقص دارند؛ یکی زخم دارد، دیگری انحنا. اما این نقصها نه پنهان شدهاند، نه اصلاح — بلکه پذیرفته شدهاند.
لایهی دوم: انسان، با همهی پیچیدگیها
این اثر برآمده از تجربهی زیستهی هنرمند است —
انسانی که از مبارزه سیاسی و زندان، به اعتیاد رسیده و از دل تاریکی، با شناخت نواقص خود، بازسازی شده است .او درک کرده: ما انسانها نه با کمال، که با پذیرش نواقصمان زندهایم. این پیکرهها، استعارهای از همین بلوغاند: دو انسان که شاید کامل نیستند، اما کنار هم مانا شدهاند.
لایهی سوم: زبان چوب
چوب سوخته، چوب ترکخورده، خمشده، ریشهدار. همهی این جنسها استعارهاند از رنج، خاطره، و زندهماندن. اینجا، زیبایی در تقارن نیست — در صداقتِ فرمهاست. چیزی را پنهان نمیکنند. خودِ خودشاناند — و در همین «خود بودن»، کنار هم ایستادهاند.
جمعبندی
“کنار هم، با تمام نواقص” یک شعار نیست — یک پیشنهاد زیستیست.
فرمی برای همدلی، بدون همرنگی.
پذیرش، بدون سلطه.
و نگاهی به دیگری، نه از موضع اصلاح، بلکه از موضع احترام.
