پیکرهای مرکزی، آویخته از زنجیر، با شاخههایی که چون بدنهای انسانی از آن آویزان شدهاند. سرهای تیره، اندامهای فرسوده، و لکههای قرمز همگی نشانههایی از فداکاری خاموشاند—بخشهایی از جان که برای دیگری یا چیزی، پیشکش شدهاند. این اثر نه درباره خشونت بیرونی، بلکه درباره فروپاشی درونی و نثار آگاهانهی خود است.
