پیکرهای ایستاده با شانههایی سنگین، بازوهایی بالا رفته، و زنجیرهایی آویخته به نشانهی سوگواری. فرم، بیچهره و انتزاعی، اما پر از حضور انسانیست. زنجیرها نه اسارتاند و نه خشونت؛ بلکه حرکات آیینی اندوهاند، همچون زنجیرزنی در عزای عاشورا. «فرمِ سوگواری» اثریست دربارهی رنج انسان معاصر—انسانی که روزگارش، خود نیازمند نوحه است. بدنی که با ایستادن، با سنگینی، با زنجیرهایی بر دوش، آواز خاموش فقدان را فریاد میزند.
