شکوهِ خیالی» تصویریست از توهم قدرت یا دانایی. پیکرهای که در ظاهری متعادل و نشسته، بر لبهای ناپایدار تکیه زده است، بیآنکه به چیزی واقعی وابسته باشد. زنجیر آویخته، نمادیست از وابستگی یا محدودیت ذهنی، و نگاه او به ناکجای آینده است—توهمی که در ذهن، شکوه مییابد ولی در عمل تهی است.
