شرح اثر: ساختاری نمادین از شکنندگی جدایی و نیروی همبستگی. نیهای جداشده، ضعیف و شکسته، حکایت از آن دارند که تفرقه، پایداری را از میان میبرد. الهامگرفته از حکایتهای کهن و یأس سیاسی امروز.
این اثر با زبان مینیمال و مصالح سادهای چون نی و چوب سوخته، روایتی عمیق از شکست جمعی بر اثر تفرقه را بازگو میکند. فرم اثر ساده است، اما در سادگیاش، حکایتی سیاسی و انسانی نهفته. سه قطعه نی، در کنار هم اما نه به همپیوسته، حالتی تداعیگر دارند: هر یک تنهاست و در آستانهی شکستن.
اثر نه فریاد میزند، نه شعار میدهد؛ بلکه با زبان شکستگی سخن میگوید.
نیها استعارهاند از انسان، از مردم، از هر «منِ» تنهاشده در میان جامعهای که صدای جمعیاش را از دست داده. چوب سوخته، شاید اشارهای به خاطرهی مقاومت یا گذشتهی سوختهی یک ملت باشد. و در این میان، خلأ بین نیها، همان چیزیست که فریاد میزند:
“اگر با هم نباشیم، خواهیم شکست.”
الهام این اثر را میتوان در ادبیات کلاسیک فارسی نیز یافت — مانند حکایتهایی از سعدی یا مولوی، که در آنها اتحاد بهعنوان رمز بقا و تفرقه عامل زوال معرفی شده. اما اینجا، هنرمند با زبانی مدرن، آن حکایت را دوباره میسازد؛ با نیهایی که دیگر نمینوازند، بلکه فقط یادآورند.
