فرمی متراکم و درهمتنیده، با چینخوردگیهایی که همچون حافظه، تجربه، یا هویت درون هم فشرده شدهاند. نه آشکار، نه پنهان؛ نه انسان، نه شیء—بلکه چیزی میان بودن و درک شدن. «خود در لایهها» تندیس انسان معاصر است: لایهلایه، مرموز، و پیوسته در حال بازنویسی خویشتن. اثری که با سکوتش فریاد میزند: «من تمام نمیشوم، فقط پیچیدهتر میشوم.»
