اثر “حنجرهی سرخ”صداییست که از دل سکوت برخاسته؛ کشیده، زخمی، اما استوار. نوک شاخه با رنگی قرمز، تداعیگر حنجرهایست که هنوز آواز دارد؛ آوازی که خفهکردنی نیست. این پیکره با فرمی عصیانگر و طبیعی، فریاد نجیبیست علیه خاموشی و کالاییشدن صدا. سنگ پایه نیز همچون قلبی خاموش، اما پایدار، زیر این نغمه ایستاده است.
