شرح اثر: اثری اعتراضی با نگاهی فلسفی-سیاسی به مرگ و سوگواری در سرزمینی که ایمان و فقدان در هم تنیدهاند. سنگ مهر بر تابلو تداعیگر مرگیست که تقدیس میشود و زمینِ چوبی، گورستانی خاموش را مجسم میکند.
اثر «جمهوری مقابر» با زبانی استعاری و مفهومی، فضایی میسازد که در آن مرگ نه فقط پایان حیات که بخشی از یک ساختار سیاسی-ایدئولوژیک معرفی میشود. قبر سادهای که به تابلویی چوبی با مهری منقش به نقشه ایران ختم میشود، گویی خاکسپاری را از امر شخصی به قلمرو ملی و جمعی میبرد؛ جایی که سیاست، دین، و مرگ درهمتنیدهاند.
کار با مصالح خام و بیپیرایه، خشونتی بیصدا دارد؛ تختهها، بیهیچ تزیینی، در کنار هم قبر را میسازند، و مهر نماز که نماد دین است، بر سر آن نشسته — نه در مقام تسلا، که در مقام نشانهای از انحصار یا ایدئولوژی. اثر با کمترین عناصر، بیشترین حرف را میزند: سرزمینی که گویی نه جمهوری شهروندان که جمهوری گورهاست؛ نه جای زیستن، که جای تدفین.
