این اثر پیکرهایست ایستاده بر تکیهگاهی خاموش—دوشی که تحمل میکند اما دیده نمیشود. زنجیر نماد اتصال و وابستگیست، اما صعودگر نهتنها قدردان نیست، بلکه با غرور از بالا به همان تکیهگاه مینگرد. افتخاریست که از دیگری وام گرفته شده و اکنون به فراموشی سپرده شده.
