پیکرهای کشیده و متمایل به بالا، تنها و بیتکیهگاه، با حلقهای بسته به بازویش و زنجیری رها در کنارش. فرمی که گرچه از درون زخمیست، اما از بیرون همچنان در حال برخاستن است. «آنکه تنها بالا میکشد» ستایش پایداری بیتشویق است؛ روایتی از اعتماد به نفسی که نه از تایید دیگران، بلکه از دل رنج و خلأ زاده شده. اثری دربارهی سکوت، باور و جسارت ایستادن وقتی هیچکس نیست.
